Του Φώτη Αλεξάκου *

Η απλή αναφορά στις προτεραιότητες το Νομού μας είναι εύκολη υπόθεση. Η δυσκολία έγκειται στη συνεχή παρακολούθηση της εξέλιξης των σημαντικών θεμάτων του Νομού. Στην ανάδειξη των καθυστερήσεων, στις παρεμβάσεις για την ταχεία ολοκλήρωσή τους.

Η ηγεσία της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης αρκείται στην εύκολη αντιμετώπιση. Από καιρού εις καιρόν προβαίνει σε δηλώσεις για τις καθυστερήσεις στα σημαντικά ζητήματα του Νομού και έχει ήσυχη τη συνείδησή της ότι έπραξε το καθήκον της. Ας πάρουμε το παράδειγμα του Αυτοκινητόδρομου Κεντρικής Ελλάδας (Ε65).

Συμπληρώνονται σχεδόν δυο χρόνια από τον Ιούνιο του 2004 που κλείστηκε το ραντεβού με τον υπουργό ΠΕΧΩΔΕ κι ακόμα να πραγματοποιηθεί. Η επίσκεψή του κ. Σουφλιά στη Δυτική Θεσσαλία έχει καταντήσει ανέκδοτο. Από την πλευρά της Νομαρχίας καμιά αντίδραση. Αντίθετα εκφράζεται ικανοποίηση γιατί συζητήθηκαν οι περιβαλλοντικές μελέτες – ως υποχρεωτική διαδικασία ρουτίνας - και η κρυφή ελπίδα ότι κάποια στιγμή παρά την ανακοίνωση του Υπουργείου για νέες καθυστερήσεις θα κατατεθούν προσφορές από τους υποψήφιους αναδόχους.

Τι έπρεπε να κάνει η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση και μέσω αυτής όλοι οι παράγοντες της Δυτικής Θεσσαλίας;

Έχει γίνει γνωστό από αλλεπάλληλα δημοσιεύματα ότι ο Ε65 έχει την μικρότερη «προίκα» από όλα τα συγχρηματοδοτούμενα έργα. Ιδιαίτερα τα ανταποδοτικά οφέλη στον Ε65 είναι πολύ μικρότερα από τα αντίστοιχα της ανταγωνιστικής Ιονίας οδού.

Τι κίνδυνοι υπάρχουν;

- Να μη δοθούν καθόλου προσφορές και να ματαιωθεί το έργο.

- Η προσφορά να περιλαμβάνει το υψηλότερο δυνατό τίμημα στα διόδια, που σημαίνει ότι οι κάτοικοι της Δυτικής Θεσσαλίας θα πληρώνουν εφ’ όρου ζωής «χαράτσι». Το υψηλότατο τίμημα στα διόδια είναι μια πολύ πιθανή περίπτωση για να ισοφαριστεί το τελικό κόστος διοδίων στη διαδρομή Γιάννενα – Αθήνα είτε μέσω γέφυρας Ρίου είτε μέσω Ε65. Θα πληρώνουμε δηλαδή εμείς πανάκριβα διόδια για να μην μειωθεί η κίνηση μέσω της γέφυρας Ρίου – Αντίρριου. Να σημειωθεί ότι τον κατασκευαστή της Ιόνιας οδού δεν θα τον νοιάζει η διαδρομή που θα ακολουθεί ο πολίτης γιατί από τη σύμβαση θα εκμεταλλεύεται και τη διαδρομή Αντίρριο – Γιάννενα και τη διαδρομή Αθήνα – Καμένα Βούρλα. Με δεδομένο, λοιπόν, ότι τα διόδια των δυο αυτών διαδρομών θα είναι ίσα, γίνεται εύκολα κατανοητό ότι στην Ε65, δηλαδή σε μας, θα φορτωθεί η επιβάρυνση για να έχουμε εξίσωση του τελικού κόστους διοδίων της διαδρομής Γιάννενα – Αθήνα .

Προκύπτουν λοιπόν τα ερωτήματα:

Προβλημάτισαν τα παραπάνω την Νομαρχιακή Αρχή; Αν ναι έκανε κάτι;

Γνωρίζει ποια είναι η χρηματοδοτική συμβολή του Δημοσίου στο έργο;

Γνωρίζει ποια θα είναι η διακύμανση των τιμών στα διόδια ανά χιλιόμετρο μήκους;

Έπρεπε ναι ή όχι να απαιτήσει ξεσηκώνοντας τους φορείς ολόκληρης της Δυτικής Θεσσαλίας τα ανταποδοτικά οφέλη να είναι τα ίδια με τα άλλα συγχρηματοδοτούμενα έργα και πολύ περισσότερο με αυτά της Ιόνιας οδού; Η απάντηση είναι ότι δεν έκανε απολύτως τίποτα.

Το ελάχιστο που έπρεπε να απαιτήσει ήταν να μειωθεί το ύψος των διοδίων με παράλληλη αύξηση της χρηματοδοτικής συμβολής του Δημοσίου. Ο κίνδυνος να μη γίνει ο δρόμος ή αν γίνει, τα διόδια να είναι τα υψηλότερα δυνατά είναι πλέον κάτι παραπάνω από υπαρκτός από τη στιγμή που στην Ιόνια οδό η οποία είχε μεγάλη «προίκα» κατατέθηκαν μόνο δυο προσφορές που σημαίνει όχι επαρκή ανταγωνισμό. Φανταστείτε τι μας περιμένει για τον Ε65.

Ο Φώτης Αλεξάκος είναι:

Τοπογράφος Μηχανικός

Πτυχ. Νομικής Σχολής(Τμ.Δημ.Διοίκησης)